Show must go on!

Tak sobie pomyślałam, że przy takiej okazji wypadałoby napisać parę słów. Swego rodzaju podsumowanie. Ale po głębszym namyśle nie zamierzam się rozdrabniać. ;]
Dziś kończę bycie nastolatką (wg kalendarza) i zaczynam tak naprawdę kolejny etap. To się tylko tak mówi, że to jedynie data, cyferki etc., jednak jest jakieś poczucie inności. Czuję się staro, ot co. :D Teraz będzie leciało z górki, będę mieć coraz więcej zmarszczek i w ogóle. :D A tak serio... Przez trzy lata (patrząc wstecz) moje urodziny nie były kolorowe. Każde z nich przepłakałam przez pewne sytuacje. Zastanawiałam się, czy to jakiś cholerny pech, jednak zrozumiałam, że chyba zbyt wiele wymagałam od tego dnia. Chciałam, aby był idealny - no bo jak, urodziny, a ma być niemiło? Zapewne było jak zwykle, tylko przy takiej skali porównawczej dni te wypadały o wiele gorzej niż ma to miejsce na co dzień. I w ten sposób dołowało mnie to jeszcze bardziej niż jakikolwiek inny dzień w roku. Postanowiłam, że od tych urodzin nie będę oczekiwać wiele i będą po prostu spokojne. Życzenie mam w zasadzie tylko jedno, ale urodzinowe życzenia mają to do siebie, że się nie spełniają. :) Zresztą wczoraj takie stwierdzenie usłyszałam nawet od sześciolatka... W każdym razie, moje życzenie pozostanie sobie cichutkie, niewypowiedziane. Jeśli ma się spełnić, to się spełni w swoim czasie i nawet to, że nie zdmuchnę świeczek na urodzinowym torcie (którego nie przewiduję, już nie te lata ;)) nie powinno zaszkodzić.