Bajka o chłopcu i sokole.

Był sobie kiedyś chłopiec... (...) Kiedy chłopiec miał 6 lat, ojciec dał mu sokoła do polowań. "Sokoły to drapieżniki, zabijają inne ptaki", powiedział. "Nocni łowcy nieba". Sokół nie lubił chłopca, chłopiec nie lubił sokoła. Jego ostry dziób przyprawiał go o niepokój, jasne oczy wciąż go obserwowały. Gdy tylko chłopieć się doń zbliżał, ptak atakował go dziobem i pazurami. Przez wiele tygodni jego nadgarstki i ręce wciąż krwawiły. Nie wiedział, że ojciec wybrał sokoła, który przez ponad rok żył na wolności i dlatego oswojenie go było prawie niemożliwe. Ale chłopiec próbował, bo ojciec kazał mu wytrenować sokoła, a on chciał zadowolić ojca. Przebywał z sokołem cały czas, nie dawał mu spać, wciąż do niego mówiąc albo nawet grając muzykę, bo zmęczonego ptaka łatwiej oswoić. Nauczył się używać sprzętu: rękawicy, pęt, kaptura, rzemienia, który przywiązywał sobie sokoła do nadgarstka. Powinien trzymać go w ciemności, ale nie potrafił się do tego zmusić. Zamiast tego siadał tam, gdzie ptak mógł go widzieć, dotykał go i głaskał po skrzydłach, żeby zdobyć jego zaufanie. Karmił go z ręki, ale z początku ptak nie chciał jeść. Później jadł tak łapczywie, że kaleczył mu dziobem dłonie. Ale chłopiec był zadowolony, że robili postępy. Chodziło mu o to, żeby ptak dobrze go poznał, nawet jeśli ranił go do krwi. Chłopiec zaczął dostrzegać, że sokół jest piękny, że jego smukłe skrzydła są stworzone do szybkiego lotu, że jest silny i szybki, dziki i łagodny. Kiedy nurkował ku ziemi, poruszał się jak światło. Gdy nauczył się krążyć i wracać na nadgarstek, chłopiec omal nie krzyczał z radości. Czasami ptak wskakiwał mu na ramię i wsadzał dziób w jego włosy. Chłopiec wiedział, że sokół go kocha, a kiedy był pewien, że nie tylko jest oswojony, ale i doskonale wytrenowany, poszedł do ojca i pokazał mu, czego dokonał. Spodziewał się pochwały, ale ojciec wziął ptaka, teraz oswojonego i ufnego i skręcił mu kark. "Mówiłem ci, że masz uczynić go posłusznym", powiedział i rzucił bezwładne ciało na ziemię. "A ty nauczyłeś go kochać. Sokoły nie mają być kochanymi, domowymi pupilami. Są dzikie, gwałtowne i okrutne. Ten ptak nie został wytresowany, tylko złamany". Później, kiedy chłopiec został sam, płakał nad przyjacielem, aż w końcu ojciec przysłał sługę po martwego ptaka i kazał go pogrzebać. Chłopiec już nigdy więcej nie płakał i nigdy nie zapomniał tego, czego się nauczył: że kochać to niszczyć i że być kochanym to znaczy zostać zniszczonym.

/"Miasto Kości", Cassandra Clare/

... gdyby nie zakończenie, byłaby to jedna z moich ulubionych książek.

Mjuzik.

Czasem, gdy słucham muzyki z empechujki, mam wrażenie, że muzyka nie wydobywa się ze słuchawek, tylko gra sobie w mojej głowie. Wygląda to mniej więcej tak:

(wykonanie własne :D)

Też tak macie?

Jeszcze o sesji.

Zgodnie ze starą zasadą "głupi ma szczęście" udało mi się już niemal zdać wszystkie egzaminy i to na czwórki i piątki. :) Czekam jedynie na wyniki dzisiejszej poprawki z etyki reklamy. Mam nadzieję, że zdam i to już będzie koniec. :) Co prawda muszę jeszcze donieść swoją etiudę na realizację obrazu, ale to spróbuję nakręcić za tydzień.
Także, dzisiejszy dzień, chociaż męczący (ponad 5h przerwy między zaliczeniami! :/) należy do tych lepszych. :)

Przyganiał kocioł garnkowi.

(kliknij, aby powiększyć)

Zwłoki na ogrodzeniu.

Po sesji i przed sesją.

Co by nastroić się na koniec sesji (tak, ja już swoją kończę, albo dopiero zaczynam, to się okaże :)), wypadałoby pomyśleć troszkę o tym, czego jeszcze nie zaliczyłam. A czego? Niemal wszystkiego. :) W indeksie widać tylko dwie oceny (śliczne piąteczki 8)), a pała z etyki reklamy sprawia, że mi się wszystkiego odechciewa. Dobija mnie fakt, że nawet jakbym chciała się pouczyć, to nie mam jak, bo nie robiłam notatek, zresztą na tych zajęciach byłam całe 2 razy (zresztą podobnie jak reszta mojej grupy, więc nawet nie mam możliwości zdobycia kserówek :D). Czeka mnie też powtórka egzaminu z reżyserii dźwięku i 5 dych w plecy za nieklasyfikację oraz montowanie czegoś, co zmontowane zostało, aczkolwiek prześladuje mnie złośliwość rzeczy martwych i projekt poszedł się delikatnie mówiąc jebać. :) Do tego jeszcze brak filmu na realizację obrazu i jestem w czarnej dupie. :D Bo nie będę wspominać o czerwcowym egzaminie potwierdzającym kwalifikacje zawodowe, zapewne nawet mnie do niego nie dopuszczą... ;) Ale, idąc za przykładem chłopca na różowym tle, chyba się aż tak tym nie martwię. :D

I'm Going In.

No!
Pokminiłam troszkę i udało mi się w końcu przypomnieć sobie, jakie mam hasło na tego bloga. :P Przy okazji zrobiłam porządek w notkach* i zaraz wezmę się za lay, bo trzeba coś tu zmienić.

Pierwsza i najważniejsza sprawa - wczorajszy dzień, a raczej wieczór - koncert Pain. :)
Po wielu trudach (określonych przez Cardiego wyprawą gorszą niż przez Mordor) udało nam się dotrzeć do warszawskiej Progresji i zdążyć na przedostatnią kapelę - Sirenię. Obydwoje zaskoczeni dobrym poziomem wykonawców, już na ich występie świetnie się bawiliśmy. Jednak to co było potem, przerosło moje oczekiwania.
Świetne wejście z "I'm Going In" zapowiedziało, iż koncert ten będzie jednym z najlepszych na jakich byłam - i tak się stało. Brak wolnej chwili na złapanie oddechu, genialny set (chociaż należy im się duży minus za brak "Bye/Die"), który wydawał mi się krótki, ale po wymienieniu całej setlisty okazało się, że jednak chłopaki zagrali sporą ilość utworów. Po prostu tak dobrze się bawiłam, że czas zleciał w oka mgnieniu. Wielki kop należy się 90% ludzi, którzy stali jakby wrośli w ziemię. Może to ich sposób na udany koncert, ale ja go nie popieram. :) Mnie nóżki same niosły, muzyka porywała, i, co tu ukrywać, charyzma lidera też zrobiła swoje. :) Zresztą całemu zespołowi należą się wielkie brawa. Miło było widzieć, że i oni dobrze się bawią - i to szczerze. :)
Urzekła mnie dedykacja piosenki "Bitch" dla wszystkich kobiet na sali (:P), a także energia, jaką wszyscy włożyli podczas "Shut your mouth" oraz nucenie "ti di di di" przy tymże kawałku. :)
Po samym koncercie czekaliśmy ponad godzinę z nadzieją, że zespół do nas wyjdzie, jednak nie zapowiadało się na to - więc, po wielu próbach - udało nam się pójść do nich. :) A to dzięki uprzejmości perkusisty. Wspólne zdjęcia (na które czekamy :P) oraz autografy zakończyły ten wieczór i w spokoju udaliśmy się do domu. :)
Szkoda mi tylko, że przegapiliśmy Gloom of Doom. :(

*w pierwszej wersji napisałam "w norkach". Czyli, jak widać, przejęzyczenia zdarzają mi się ostatnio nie tylko w mowie, ale i w piśmie... -_-