Zwłoki na ogrodzeniu.

Po sesji i przed sesją.

Co by nastroić się na koniec sesji (tak, ja już swoją kończę, albo dopiero zaczynam, to się okaże :)), wypadałoby pomyśleć troszkę o tym, czego jeszcze nie zaliczyłam. A czego? Niemal wszystkiego. :) W indeksie widać tylko dwie oceny (śliczne piąteczki 8)), a pała z etyki reklamy sprawia, że mi się wszystkiego odechciewa. Dobija mnie fakt, że nawet jakbym chciała się pouczyć, to nie mam jak, bo nie robiłam notatek, zresztą na tych zajęciach byłam całe 2 razy (zresztą podobnie jak reszta mojej grupy, więc nawet nie mam możliwości zdobycia kserówek :D). Czeka mnie też powtórka egzaminu z reżyserii dźwięku i 5 dych w plecy za nieklasyfikację oraz montowanie czegoś, co zmontowane zostało, aczkolwiek prześladuje mnie złośliwość rzeczy martwych i projekt poszedł się delikatnie mówiąc jebać. :) Do tego jeszcze brak filmu na realizację obrazu i jestem w czarnej dupie. :D Bo nie będę wspominać o czerwcowym egzaminie potwierdzającym kwalifikacje zawodowe, zapewne nawet mnie do niego nie dopuszczą... ;) Ale, idąc za przykładem chłopca na różowym tle, chyba się aż tak tym nie martwię. :D

I'm Going In.

No!
Pokminiłam troszkę i udało mi się w końcu przypomnieć sobie, jakie mam hasło na tego bloga. :P Przy okazji zrobiłam porządek w notkach* i zaraz wezmę się za lay, bo trzeba coś tu zmienić.

Pierwsza i najważniejsza sprawa - wczorajszy dzień, a raczej wieczór - koncert Pain. :)
Po wielu trudach (określonych przez Cardiego wyprawą gorszą niż przez Mordor) udało nam się dotrzeć do warszawskiej Progresji i zdążyć na przedostatnią kapelę - Sirenię. Obydwoje zaskoczeni dobrym poziomem wykonawców, już na ich występie świetnie się bawiliśmy. Jednak to co było potem, przerosło moje oczekiwania.
Świetne wejście z "I'm Going In" zapowiedziało, iż koncert ten będzie jednym z najlepszych na jakich byłam - i tak się stało. Brak wolnej chwili na złapanie oddechu, genialny set (chociaż należy im się duży minus za brak "Bye/Die"), który wydawał mi się krótki, ale po wymienieniu całej setlisty okazało się, że jednak chłopaki zagrali sporą ilość utworów. Po prostu tak dobrze się bawiłam, że czas zleciał w oka mgnieniu. Wielki kop należy się 90% ludzi, którzy stali jakby wrośli w ziemię. Może to ich sposób na udany koncert, ale ja go nie popieram. :) Mnie nóżki same niosły, muzyka porywała, i, co tu ukrywać, charyzma lidera też zrobiła swoje. :) Zresztą całemu zespołowi należą się wielkie brawa. Miło było widzieć, że i oni dobrze się bawią - i to szczerze. :)
Urzekła mnie dedykacja piosenki "Bitch" dla wszystkich kobiet na sali (:P), a także energia, jaką wszyscy włożyli podczas "Shut your mouth" oraz nucenie "ti di di di" przy tymże kawałku. :)
Po samym koncercie czekaliśmy ponad godzinę z nadzieją, że zespół do nas wyjdzie, jednak nie zapowiadało się na to - więc, po wielu próbach - udało nam się pójść do nich. :) A to dzięki uprzejmości perkusisty. Wspólne zdjęcia (na które czekamy :P) oraz autografy zakończyły ten wieczór i w spokoju udaliśmy się do domu. :)
Szkoda mi tylko, że przegapiliśmy Gloom of Doom. :(

*w pierwszej wersji napisałam "w norkach". Czyli, jak widać, przejęzyczenia zdarzają mi się ostatnio nie tylko w mowie, ale i w piśmie... -_-

Dubidubi.

Huhuhu, myślę, że czas coś napisać. Nic mądrego w zasadzie, ani nic ciekawego, pomyślałam po prostu, że nowa notka w nowym roku będzie dobrym akcentem w związku z moimi paroma postanowieniami (chociaż postanowione zostały w tym tygodniu i noworocznymi ich nie nazwę).

Sesja oczywiście spierdolona na sam koniec. :D No nic, trzeba się wziąć w garść i zdać, chociaż nie widzę tego ani troszkę, ale co tam. Muszę tylko znaleźć czas na naukę. ;]

Zmieniłam pracę po raz 1247865736567515438 i czuję się z tym przepaskudnie, bo musiałam wrócić znów do kina... Co prawda nie tego samego, ale branża robi swoje. ;] Nic innego nie wpadło mi po drodze w łapki i jakoś nie widzę aby miało się to zmienić. Cóż, myślę, że lepiej mi pójdzie jak uda mi się zaliczyć ten rok i dostać tytuł technika reklamy. x] Ale nie wyprzedzajmy zdarzeń.

Hm... i to na tyle, idę spać, bo dzisiejsza zmiana w pracy mnie wykończyła.
Czekam na komcie ;*;*;*

[....uaaaa.]

I thought I lost you

Dziś wybrałam się z moim mężczyzną na "Pioruna", po którym nie wiedziałam, czego mam się spodziewać. Zapowiedzi były świetne, jednak często jest tak, że tylko one.
Ale!
Tak pozytywnego filmu nie widziałam dawno, tego właśnie było mi trzeba. :) Jak tylko będziecie mieć okazję zobaczyć, to polecam! ;) Pośmiałam się jak nie pamiętam kiedy, popłakałam troszkę też, ogólnie wrażenia mega pozytywne. :D No i piosenka końcowa, którą co prawda wykonuje Miley Cyrus i... John Travolta (:D) jest też warta uwagi, idealnie pasuje do filmu i spędzę przy niej zapewnie resztę dnia. :)

PS.
a że dzisiaj taki dzień, to niech będzie - najlepszego panie Manieq'u! :D

Kicking And Screaming!

Jak wspominałam w którejś notce wcześniej, szykował się koncert. No i był on wczoraj i było MEGA. :D Dawno się tak nie naskakałam, pomijając kopa w nerki (troszku niefajnie uczucie ;]) i zgubienie numerka do szatni, przez co trzeba było za niego płacić, uważam koncert za udany. :D
A na czym byłam...? Po kolei.

CF98 - polski band z Krakowa, taki trochę słodziaśny punk z dziewczyną na wokalu, bardzo sympatyczna muzyka, jak i sama kapela. Posłuchać można tu: http://www.myspace.com/cf98

Cancer Bats -Wokalista tego zespołu to DZIK w pełnym tego słowa znaczeniu. :D Przed koncertem przesłuchałam parę ich kawałków i zapowiadało się ciekawie. A na samym gigu przekonałam się do nich całkowicie, to co robili na scenie przeszło moje oczekiwania i naprawdę pełen szacun. 8)
Link link: http://www.myspace.com/cancerbats

I gwiazda wieczoru:

Funeral For A Friend - wątpię, abym musiała przedstawiać komukolwiek z czytających moją pisaninę muzykę panów z FFAF. :) Nie jestem wierną fanką kapeli, ale paręnaście kawałków zyskało moje uznanie. Po koncercie uznanie zyskał też sam zespół - szczególnie za wcześniejszy występ akustyczny w Empiku, który, choć był krótki, miał niesamowity klimat. Szkoda, że nie zagrali "Sonny" (pzdr Chimek ;)), ale może kiedyś... :)

To jak już jest tak radośnie i wesoło, to dodam, że przysiadłam dzisiaj z gitarą i nauczyłam się części utworu, którego nauczyć się chciałam od dawna, a jutro idę na rozmowę o pracę. :P Co prawda nic wielkiego, ale wydaje mi się i tak lepsze niż to, co robię teraz. ;) Ale żeby nie zapeszać, to na razie nie piszę więcej. Zresztą, to i tak praca dorywcza, bo od stycznia zaczynam praktyki, w czerwcu kończę szkołę i jak się uda to ze zdanym egzaminem i tytułem technika reklamy i z obydwoma papierkami lecę szukać czegoś konkretnego. :D

I don't know if I should stay...

Ach, ach, ach.
Na wstępie miało być o tym, że jest chujnia.
Później o tym, iż mój Rozumek nie współgra z Serduszkiem (bo choć rozumkowo dociera do mnie wiele rzeczy i je akceptuję, to serduszkowo jest gorzej, bo Serduszko nie chce się mnie słuchać i boli wtedy, kiedy nie musi, bo nie ma powodu. Ale to dzika bestia i żyje własnym życiem).
Następnie : o pisaniu o notkach, zanim się je napisze, jak je piszę i dlaczego źle (jakby nie patrzeć, znowu rozkminiam ten problem, więc coś w tym musi być).

Ale rozwinięcia nie będzie!

Nie wiem, chyba chcę trochę ochłonąć z tym wszystkim. Nie będę po raz setny rozpisywać się o tym, że ZNOWU sobie nie radzę, bo i ja już mam tego dość.
Może to wszystko wina braku słoneczka... Chociaż dobrze wiem, że nie, to łatwiej mi, gdy sobie to wmówię.

I o.
Tyle na dziś.